.:Zabulus Thensaurus:.

ฟิคนี้ปิ๊งกะทันหันหลังจากอ่านห้องสนทนา 2 ในเล่ม 7 ที่ว่าสาเหตุที่อเลนไม่ชอบเหล้า เลยทำให้พล็อตมันวิ่งเข้ามาในหัวแบบพรึ่บ ๆ ๆ เลยต้องมานั่งเปิดคอมพ์พิมพ์สด ๆ ทั้ง ๆ ที่โดนหวัดเล่นงานจนนอนซม จนในที่สุดก็เสร็จจนได้ เหอ ๆ ^^'

ไปรับชมกันเลยเถอะพี่น้อง งมือใหม่หัดรั่วของฝากฟิคชวนฮา (มั้ง ?) เรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ^^ ฮะ..ฮัดเช้ย !

-------------

Alcohol…is HELL !!!

“แฮ่ก ๆ ๆ”

“เฮ้ย ! หยุดนะเฟ้ย ไอ้หนู !! ใช้หนี้ของอาจารย์แกมาซะ !!!”

“ให้ตายก็ไม่หยุดคร้าบบบบบบบบบบบ !!!”

ผมตอบเจ้าหนี้ไปพลางวิ่งหนีไปพลาง ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าตรอกแห่งหนึ่ง แล้วชะแว้บหลบเข้ามุมตึก โดยพวกเจ้าหนี้ทั้งหลายที่วิ่งตามไม่ทันการเลี้ยวในตอนแรกได้พากันวิ่งเตลิดซอกตึกแคบ ๆ ที่มีผมหอบแฮ่ก ๆ อยู่

...เฮ้อ...รอดตัวไปที...

ว่าแล้วก็ปาดเหงื่อพร้อมผิวปากฟิ้วอย่างโล่งใจ ก่อนจะคลำทางออกจากซอกตึกโดยมีเป้าหมายคือการกลับไปยังที่พักชั่วคราวที่เมืองแห่งนี้

โอ๊ะโอ๋ ? ลืมแนะนำตัวไปนิดนะครับ ^^ ผมชื่ออเลน วอคเกอร์ ตอนนี้ผมอายุได้สิบสี่ปีครับ (เรียกได้ว่ากำลังจะเป็นหนุ่มแล้วนั่นเอง) ผมกับอาจารย์ได้เดินทางร่อนเร่มาจนถึงที่เมืองนี้ ซึ่งคนอ่านทุกท่านคงจะเดาได้ไม่ยากใช่มั้ยครับ...

ว่าอย่างอาจารย์ผมนั้น ไม่มีทางพักอยู่ในแต่ละเมืองด้วยความสงบเรียบร้อยแน่นอน !

อย่างคราวก่อนน่ะนะ เล่นไปนั่งภัตตาคารหรูแล้วดันทะลึ่งสั่งไอ้อาหารอย่างแพงอย่างลาซานญ่าคาเวียร์กับไวน์โรมาเนีย คอน ๆ อะไรนั่นอีก แล้วยังมาโบ๊ยบิลค่าอาหารให้ผมแล้วหนีหายไปกับเลดี้ริฮัลน่าที่เพิ่งรู้จักกันแค่สองวันได้หน้าตาเฉยอีกแน่ะ หนึ่งในบรรดาเจ้าหนี้ที่ไล่ตามผมมานั่นก็เป็นคนของภัตตาคารที่ว่านั่นด้วยล่ะครับ

ส่วนคนที่เหลือผมไม่ขออธิบายอะไรมากก็แล้วกันนะครับ แค่ท่านผู้อ่านรู้ว่าเป็นเจ้าหนี้ก็พอแล้ว (พูดถึงหนี้ของอาจารย์ทีไร ผมจะอาเจียนเป็นเลือด ขอบรรดาแม่ยกโปรดเข้าใจ =_=’)

ในที่สุดผมก็กลับมาถึงที่พักได้โดยสวัสดิภาพ...ขอบคุณพระเจ้าคร้าบ...

“เฮ้อ...” ผมทิ้งตัวลงไปกับโซฟาในห้องอย่างเหนื่อยล้ากับการวิ่งหนีเจ้าหนี้ ที่ผมว่ามันหนักหนากว่าการสู้กับอาคุมะเสียอีก เหอ ๆ

แล้วทันใดนั้นเอง ตาของผมบังเอิญเหลือบไปเห็นกล่องบางอย่างบนโต๊ะข้างโซฟาเข้า ตามลักษณะของกลิ่นแล้ว ผมเดาได้เลยว่าต้องเป็นขนมประเภทช็อกโกแลตแน่นอน แถมยังเป็นของใหม่ ๆ สด ๆ อีกด้วย ไม่งั้นกลิ่นคงจะไม่อบอวลในห้องนี้หรอกครับ

ด้วยความเป็นคนชอบกินของผมนั่นเอง บวกกับเพิ่งเหนื่อยจากการออกกำลังเมื่อครู่นี้ ผมมองซ้ายมองขวาก็พบว่าไม่มีใคร แถมทิมแคนบีก็ออกไปอาจารย์ของผมด้วย ท่านคงจะไม่ว่าผมหรอกมั้งก็แค่ช็อกโกแลตเองนี่นา เนอะ~ ^^

และด้วยความคิดนี้เอง ทำให้ผมหยิบช็อกโกแลตในห่อสีแดงแสนสวยที่เขียนเป็นภาษาฝรั่งเศสขึ้นมาแกะแล้วส่งเข้าปากทันทีเลยครับ ง่ำ ๆ ๆ อือ...ช็อกโกแลตหอมเข้ม หวานมันกำลังดีเลยนะเนี้ย แต่เอ...ไอ้รสหวาน ๆ ที่ใส่เป็นไส้ตรงกลางนี่มันอะไรหว่า ?

พอลองกัดเข้าไปเท่านั้นแหละ กลิ่นและรสอันไม่คุ้นก็ฟุ้งเต็มปากไปหมด แล้วไม่นานนักร่างบอบบางก็เริ่มมึนหัวและเบลอจนเจ้าตัวเผลอกลืนขนมหวานลงท้องไป

“อา...” รู้สึกทันทีเลยว่าอยู่ดี ๆ ร่างกายมันก็เริ่มร้อนขึ้นมาเสียแล้ว ร้อนวาบตั้งแต่ช่วงท้องไล่ขึ้นมาถึงที่คอเลยทีเดียว

ร้อนจังเลย...

“ฮือ...” อเลนร้องครวญครางก่อนจะถอดโบแล้วปลดกระดุมเม็ดบนออกเพื่อระบายความรู้สึกร้อนวาบนั้น หากแต่ว่ามันกลับไม่ได้ผล เจ้าตัวเลยจับคอเสื้อแล้วสะบัดเอาลมจนชายเสื้อหลุดลุ่ยออกจากกางเกง

ร้อน...หรือว่าไอ้หวาน ๆ นั่นคือ...เหล้า !!!

กะจะไปห้องน้ำเพื่อล้วงคอไปเอาออกอยู่หรอก แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ทำให้เจ้าของผมสีขาวไม่มีแรงนอกจากดิ้นไปมาอยู่มันบนโซฟา ก่อนจะทนมึนหัวไม่ไหวแล้วก็หลับตาข่มความรู้สึกตัวเอง

.......

...

แอ๊ด

เสียงประตูห้องเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผมสีแดงยาวถึงหลังและที่บินตามต้อย ๆ ไม่ห่างตัวก็คือโกเลมสีทองทิมแคนบีนั่นเอง

“เฮ่อ...งานเลี้ยงน่าเบื่อนั่นทำให้เสียเวลาจริง ๆ หากไม่ใช่คนเชิญคือเลดี้ริฮัลน่านะ จ้างให้ฉันก็ไม่ได้งานปาร์ตี้กระจอก ๆ แบบนั้นเด็ดขาด” ครอสบ่นอุบทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง เขาถอดเสื้อคลุมขนเฟอร์ราคาแพงหูฉี่ออกแล้วโยนมันทิ้งไปกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วค่อยทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟา

หือ ? โซฟานี่มันมีหมอนอิงด้วยรึไง แถมยังรูปร่างแปลก ๆ อีกต่างหาก

ครอสคิดในใจก่อนจะเริ่มลูบคลำอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านหลังของตัวเอง มันมีลักษณะคล้าย ๆ อะไรยาว ๆ นุ่ม ๆ แล้วพอเลื่อนมือไปด้านข้างอีกหน่อยก็ได้เจอกับส่วนที่น่าจะเป็นข้อต่อที่มีลักษณะโค้งงอได้ แล้วขนาดก็เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ตามความยาวของมัน

หืม ?? อะไรหว่า มืดแบบนี้มองเห็นไม่ชัดเลย

“อื้อ...”

เฮ้ย !!! คนนี่หว่า ??!!!

งั้นเมื่อกี้นี้...ก็เป็นส่วนขางั้นสิ ?!

เสียงของหมอนอิงครางขึ้น สงสัยเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ามีคนมาลูบไล้ขาของตัวเอง ครอสรีบเด้งตัวไปจุดเทียนทำให้พอมีแสงสว่างพอเห็นหน้าคนที่นอนอยู่บนโซฟา

“นึกว่าใคร ที่แท้ก็เจ้าลูกศิษย์บ้านี่เอง” ครอสว่าพร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม เขาหันไปมองอเลนที่ทำตาปรือ ๆ มองเขาอยู่พักหนึ่ง

หมับ !

“เฮ้ย !!!”

ครอสร้องเสียงหลงล่ะคราวนี้ เพราะอยู่ดีไม่ว่าดีเจ้าคนตาปรือเหมือนคนง่วงนอนก็พุ่งมากอดคอเขาเอาไว้ ทำให้คาสโนว่าตัวยงถึงกับช็อกค้างพูดไม่ออกเลยทีเดียว

“หือ ? คิก ๆ ๆ กลับมาแล้วเหรอคร้าบบบบบบ~ คุณหมี”

ใครเป็นหมีกันฟะเฮ้ย ??!!

อยากจะพูดงั้นหรอกนะ แต่ว่าเจ้าคนตัวบางดันยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นอีกหลังจากพูดจบ แถมถูกเหมือนว่าแค่กอดคอจะยังไม่พอ เพราะถึงกับดันตัวเองขึ้นมานั่งบนหน้าตักของร่างสูงอีกต่างหาก เฮ้ย ๆ ๆ มันจะมากเกินไปแล้วนะเฟ้ย !

“เฮ้ ! อเลน ลงไปเดี๋ยวนี้ !!”

“ม่ายอาวอ่า~~~ ผมจะอยู่กับคุณหมีอ่ะ กลิ่นคุณหมีห๊อมหอม ฮิ ๆ” พูดไม่พอ ยังเอาจมูกมาซุกไซ้แถวคออีกต่างหาก แถมมีออฟชั่นเสริมเอาจมูกถูไถไปมาอย่างชอบใจอีกต่างหาก

ส่วนครอสน่ะเหรอ ?...อึ้งกิมกี่หน้าแดงสลับซีดไปแล้ว

“เฮ้ย ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย ไอ้เด็กบ้านี่ !!” ครอสเริ่มอาละวาดด้วยสีหน้าบอกไม่ถูกเพราะคนแต่งขี้เกียจบรรยาย (อ้าว?) มือที่เคยจับปืนต้องมาแกะมือของคนที่กอดคอเขาเอาไว้แน่นอย่างกะปลาหมึกกลับชาติมาเกิด

อเลนละออกมาจากคอเรียวบึก แล้วทำตาออดอ้อนมีน้ำตาคลอ

อึก ! ไอ้นี่ !!

“คุณหมีรังเกียจผมเหรอครับ ?” น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้เอ่ยถาม ทำเอาคนกำลังจะโวยวายถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก อย่ายั่วนะเอ็ง อย่ามายั่วนะ !

จุ๊บ !

เฮ้ย !!!

ครอสถึงกับค้างเป็นหินไปอีกรอบเมื่อโดนจู่โจมด้วยการหอมแก้มจากอเลน ส่วนเจ้าคนประทุษร้ายด้วยการกระทำเมื่อครู่ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก...จับปล้ำสักหนดีมั้ยเนี้ย ??!!

แต่...กลิ่นแปลก ๆ นี่มันอะไรเนี้ย ?

ครอสมองลูกศิษย์ตัวเองที่ตอนนี้กำลังหัวเราะร่าพร้อมหน้าแดงเรื่อ อาการเหมือนคนกำลังเพ้อฝันกับกลิ่นแปลก ๆ ที่สัมผัสได้ตะกี้...อย่าบอกนะว่าเป็นอาการของคนเมาเหล้า

“อเลน เจ้าไปกินเหล้าที่ไหนมา ?!” ถามเสียงดังด้วยกะจะใช้อำนาจข่ม แต่คนเมาเหล้ากลับยิ้มร่าอารมณ์ดีตอบหน้าตาเฉย

“ผมไม่ได้กินเหล้าซะหน่อย ช็อกโกแลตต่างหาก” ว่าพลางชี้ไปที่โต๊ะข้างโซฟาที่อยู่ด้านหลัง ให้ครอสหันไปตามนิ้วก่อนจะร้องเฮ้ยในใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบ

นั่นมันช็อกโกแลตสอดไส้วิสกี้ของเลดี้ริฮัลน่านี่หว่า !!!

‘นี่เป็นขนมจากฝรั่งเศส ข้างในสอดไส้วิสกี้อย่างดีเชียวนะคะ มิสเตอร์ครอส หวังว่าคุณคงจะชอบขนมของดิฉันนะคะ’

อีแบบนี้ไอ้อาการแปลก ๆ ของอเลนมาจากเจ้าขนมนี่ชัวร์ ไม่ต้องถึงมือหมอลักษณ์ก็ฟันธงได้ !

“เฮ้ ! อเลน ออกไปก่อน แกเมาแล้วนะเฟ้ย !!” ครอสร้องเตือนอีกหนพร้อมกับออกแรงดึงร่างบางออกจากตัวเขาเพิ่มขึ้น แต่ดูเหมือนจะขัดใจอเลน ถึงได้ยื้อพยายามยึดเกาะอีกรอบ

“หวาาาา !” ครอสเสียหลักล้มลงไปกับโซฟาพร้อมกับอเลน

“อุวะ ! มันอะไรกันนักกันหนาวะ ?” ครอสบ่นอุบเมื่อยันตัวขึ้นมาได้ แต่ก็ชะงักเมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหนในตอนนี้

ร่างบอบบางของเจ้าศิษย์บ้าที่กำลังเมามายด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่ข้างหน้า ใต้ร่างของเขา มันกำลังทำหน้าแบบเคลิ้มได้ที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แถมยังมองแบบอ้อน ๆ เหมือนเด็กอ้อนขอขนม ปากแดงของมันยังเผยอขึ้นแล้วแย้มยิ้ม ส่วนเสื้อผ้าน่ะเหรอ ? ไม่ต้องถามก็รู้ เพราะไอ้เหตุการณ์อิรุงตุงนังเมื่อครู่นี้ ทำให้กระดุมเสื้อเชิตที่ถูกปลดไปบางส่วนหลุดออกจากรังเปิดผิวโชว์หราอยู่ตรงหน้านี่เอง

ครอสแทบเลือดกำเดาพุ่งกับภาพที่เห็น (รวมถึงคนแต่งและคนอ่านด้วย ฮุ ๆ) อดทนไว้ไอ้ครอส ไม่งั้นคุกรอแกอยู่ฐานพรากผู้เยาว์นะเฟ้ย !

“อือออออออ คุณหมี...จะไปไหนอ่ะครับ ?” ส่วนคนที่เมาไม่รู้เรื่องก็ยื่นแขนคว้าคอคุณหมีผมแดงไว้ทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะลุก เลยกลายเป็นอันว่าครอสถูกอเลนรั้งเอาไว้ในสภาพที่ล่อแหลมสุด ๆ

“อเลน เฮ้...”

“อือออออออ”

“ชิ ! อย่ามาโวยวายทีหลังแล้วกัน” ครอสชักเริ่มเอนอ่อนจากที่พยายามฝืนกายกลับกลายเป็นเริ่มเป็นฝ่ายโน้มลงไปหาแทนซะนี่

อ๊ะ ๆ ๆ ! ช้าก่อนครับท่าน อย่าเพิ่งจิ้นเรท เพราะนี่ไม่ใช่ฟิคครอสเลนนะซาร่า !!

“มิสเตอร์ครอสขาาาาาา~~~ ขอโทษที่ริฮัลน่ามาช้านะคะ พอดีพวกแดดดี้เรียกไปคุยน่ะ...ค่า...” สาวสวยผมทองที่เปิดประตูเข้ามาหาต้องชะงักกึกด้วยภาพตรงหน้า โอ้ว ! มันยอดมากเลยจอร์จ เอ้ยไม่ใช่ !!

ชายหนุ่มผมแดงยาวที่หล่อนแอบชม้ายชายตาเล็งเป้าจะจับให้ได้ ตอนนี้กำลังคร่อมร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีสภาพเหมือนกับกำลังจะถูกทำอะไรบางอย่างอยู่ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยกับแขนที่เกาะคอเอาไว้ แถมยังนอนอยู่ด้วยกันบนโซฟาอีก ต่อให้ไม่ต้องเชิญหมอลักษณ์อีกรอบ เดี๊ยนก็ฟังธงได้ฮ่า !

“มะ ๆ ๆ ๆ มิสเตอร์ครอส นี่มันอะไรกันคะ ???” เลดี้ริฮัลน่าถึงกับชี้มือสั่น ๆ ถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “คุณกำลังทำอะไรกับเด็กผู้ชายอยู่น่ะคะ ??!!!”

“เอ่อ เลดี้ริฮัลน่า เรื่องนี้ผมอธิบายได้นะ” ครอสหน้าเสียเนื่องจากพอรู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน เพราะไอ้ที่เป็นอยู่ตอนนี้ ต่อให้คนที่อยู่ในสภานะภาพล่อแหลมแบบนี้จะไม่ใช่เขาก็เหอะ เป็นใครก็ต้องคิดอยู่ดี ว่าเขากำลังจะพรากผู้เยาว์ !

“ม่ายยยยยยยยยยย ! ริฮัลน่ารับไม่ได้ค่าาาาาาาาา !!!” แล้วสาวเจ้าก็วิ่งหนีสุดเกียร์ไปพร้อมน้ำตาที่ถูกผ้าเช็ดหน้าลายลูกไม้ในมือเช็ด โดยมีแบ๊คกราวน์เป็นครอสที่กำลังเอ๋อเหรออย่างที่ว่าหน้าหล่อ ๆ นั่นกลายสภาพจนดูไม่จืดไปเลย

“อืออออ ฟรี้...” เสียงกรนดังขึ้นเรียกความสนใจของครอสให้หันกลับไปมองตัวปัญหาที่กำลังหลับพริ้ม คราวนี้เองที่ครอสสามารถแกะมือกาวออกได้เสียที

เขาเดินเข้าห้องน้ำแล้วออกมาพร้อมกับถังใส่น้ำ

แล้วสาดไปที่โซฟาทันที !

ซู่ !

“หวาาาาาาา !!!”

อเลนเด้งผึงขึ้นมาจากโซฟาทันทีที่น้ำเย็น ๆ ซัดใส่โดยไม่ปราณี จนเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำ

“นี่มันอะไรกันครับ อา...จึ๋ย! จารย์...” อเลนหน้าซีดทันทีที่เห็นรังสีอำมหิตจากคนผมแดงตรงหน้าที่กำลังยืนหักนิ้วข่มขวัญดังกร๊อบ ๆ อยู่ บรรยากาศมาคุชวนให้ฝันร้ายชอบกล

“รู้สึกตัวแล้วเรอะไอ้ตัวดี” น้ำเสียงเหี้ยมของครอสชวนให้อเลนเหงื่อตก

“ง่า...ท่านอาจารย์ที่เคารพ กรุณาใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ” อเลนเอาน้ำเย็นเข้าลูบ แต่ลาวากำลังเดือด หน้าไหนก็ห้ามไม่อยู่ล่ะคราวนี้

“รู้ความผิดหรือเปล่าอเลน...แกบังอาจกินช็อกโกแลตผสมเหล้าของฉันเข้าไป แล้วยังทำให้เลดี้ริฮัลน่าเข้าใจผิดอีก แบบนี้ต้องลงโทษ !”

“เง้อ...ขอโทษครับผม ได้โปรดยกโทษให้ด้วยก้าบบบบบ”

“สายไปรึเปล่าสำหรับคำขอโทษ หือ ?” ครอสฉีกยิ้มเหี้ยม ทำให้อเลนรู้สึกเลยว่าตัวเองกำลังตัวหดลงเรื่อย ๆ ตามจิตสังหารที่เพิ่มขึ้นของครอส

ไม่มีคำว่าปราณีกันละ ไอ้ลูกศิษย์บ้า !!!

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!

แล้วคืนนั้นที่ห้องพักก็ดังสนั่นไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของเด็กหนุ่มสลับไปกับเสียงโครมครามชนิดที่จินตนาการไม่ออก แต่ทางที่ดีอย่าจินตนาการตามเลยดีกว่า เพราะภาพมันออกจะรุนแรงจนต้องเซ็นเซอร์ เราเตือนคุณแล้ว !



FIN…(มั้ง)

แถมท้ายอีกนิด

“ผมอเลน วอคเกอร์ ในฐานะของผู้เชื่อมต่อซึ่งมีอินโนเซ็นส์สิงสถิต ขอให้คำสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้าและพระแม่มาเรียว่า จากนี้ไปผมจะไม่แตะต้องเครื่องดื่มและอาหารทุกประเภทที่มีแอลกอฮอล์เป็นส่วนผสมอีกอย่างเด็ดขาด ไปตลอดจนกว่าชีวิตของผมจะหาไม่ อาเมน”

เสียงหวานใสเอ่ยกล่าวคำสาบานในโบสถ์ภายในเมืองต่อหน้ารูปปั้นของพระเยซูและพระแม่มาเรีย โดยมีคนคุมอยู่ด้านหลังอีกคนที่เป็นคนสั่งบังคับให้เขาต้องมาสาบานอะไรแบบนี้

หลังจากโดนลงโทษจนมีสภาพแทบจะไร้วิญญาณ เช้านี้อาจารย์ก็สั่งให้เขามาที่โบสถ์เพื่อทำการสาบานต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าก่อนจะออกเดินทางไปยังเมืองอื่นต่อ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาไม่กล้าจะปริปากเถียงเลยแม้แต่น้อย เพราะใครบางคนตอนโกรธจนแทบคลั่งนั้นแทบไม่ต่างจากซาตานมาเกิดเลย ถ้ามีเขางอกออกมานี่ใช่เลยนะเนี้ย

“ไปกันได้แล้วเจ้าเด็กบ้า” พอได้ยินคำสาบานก็สั่งให้ลุกปุ๊บปั๊บสมกับที่เป็นคนใจดำจริง ๆ สิ ไอ้สภาพร่างกายที่โดนซ้อมเมื่อคืนนี้ไหนเลยจะทำได้เร็วดั่งใจพี่ท่าน แค่ลุกขึ้นนี่ก็ปวดไปหมดแล้ว TT-TT

“โอ๊ะ !” อเลนที่เดินไปบ่นไป เดินไปชนหลังของคนที่ออกเดินนำหน้าเขา ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามถึงสาเหตุที่อาจารย์หยุดเดินกะทันหัน อเลนก็ยื่นหน้าใส ๆ ออกไปมองด้านหน้าแทน

“อรุณสวัสดิ์ครับ เลดี้ริฮัลน่า” พยายามยิ้มทักทาย หากแต่แค่ขยับปากพูดก็แทบมุมปากที่เป็นแผลแล้ว หากแต่คนถูกทักกลับทำหน้าประหลาด ๆ ตอบเสียนี่ ?

“มิสเตอร์ครอส...คุณกับเด็กนี่ ที่โบสถ์อีก...หรือว่า...” สาวเจ้าที่กะจะมานั่งสวดมนตร์ไล่ความรู้สึกชั่วร้ายออกไปจากใจพร้อมกับปรับทุกข์กับบาทหลวงของที่นี่เสียหน่อย แต่พอเปิดประตูจะเข้าไปในโบสถ์กลับเจอครอสเข้าก็ถึงกับอึ้งไป แล้วยิ่งเห็นอเลนเดินโขยกเขยกเพราะเจ็บขาด้วยแล้ว เจ้าตัวยิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่

เมื่อคืนนี้...ครอสในสภาพนั้น...กลับเจ้าหนูนี่ในสภาพนั้นกับสภาพในตอนนี้อีก...แล้วตอนเช้ายังมาโบสถ์ด้วยกันแบบนี้ อย่างกับคู่รักมาสาบานเป็นสามีภรรยากันไม่มีผิด !

“ม่ายน๊าาาาาาา โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ !!!” สาวสวยวิ่งหนีไปอีกรอบด้วยออฟชั่นเดิม ทิ้งให้จำเลยที่ถูกเข้าใจผิดไม่มีโอกาสแก้ต่างนอกจากยิ่งค้าง อเลนค้างเพราะยังงงต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ ส่วนครอสนั้นค้างเพราะเขาไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกแล้ว

“เอ่อ...เลดี้ริฮัลน่าเป็นอะไรไปน่ะครับอาจารย์” อเลนลองถามดู หากแต่คำตอบที่ได้ก็คือครอสหันมาทำตาขวางใส่ แล้วก็เดินออกไปไม่พูดไม่จาเลยสักคำ

“จำคำสาบานของแกไว้แล้วกัน ถ้าจับได้ว่ากินเหล้าอีกล่ะก็ ตาย-สะ-ถาน-เดียว !”

ย้ำชัดถ้อยชัดคำแล้วก็เดินจากไป โดยไม่สนว่าคนที่โดนกำชับทำท่าเหมือนวิญญาณจะหลุดจากร่างเลยแม้แต่น้อย

ขืนบอกสาเหตุสิ มีหวังเขากับเจ้าลูกศิษย์บ้านี่ได้มองหน้ากันไม่ติดไปอีกเป็นชาติ !

ที่สำคัญ...เขาเองก็บ้าที่ดันเผลอตัวเคลิ้มตามมันไปได้ซะนี่ !!

เพราะงั้นก่อนที่จะมีเหตุการณ์แบบนี้รอบที่สอง ต้องตัดไฟแต่ต้นลม ให้มันสาบานไว้ก่อน ไม่งั้นคราวหน้าเขาอาจจะหน้ามืดปล่อยให้มันเลยตามเลยก็ได้ ใครจะรู้ !!!

.......

...

GJ : แถมอีกนิดเหอะ คนเขียนชักติดลม ^^

ครอส : (เอาผู้พิพากษาจ่อขมับไอ้คนแต่ง) พอ-ได้-แล้ว !!!

GJ : อ่าจ้า พอก็พอ เหอ ๆ (เหงื่อตก)

คราวนี้ของจริงไม่ติงนังแล้วนะจ๊าาาาาา ^^/




FIN

-------------

จบแล้วคร้าบบบบบบ ^^ พอรั่วบ้างมั้ยเอ่ย ? แหะ ๆ

ชื่อเรื่อง Alcohol...is HELL !!! นั้น ให้ทุกท่านไปคิดกันเอาเองละกันว่ามันเป็นคำสบถของใคร ระหว่างครอสกับอเลน เหอ ๆ ๆ ...ฮัดเช้ย !

โอ๊ย...ไม่ไหวเลย หวัดกินเลยอดไปงานคอมปาเลยอ่ะ แง้~~

อืออออ แปะเสร็จแล้ว งั้นก็...เผ่นละน้อ ^.^ ฮะ...ฮัดเช้ย ! อู้ยยยยย หวัดกระจายแจกชาวบอร์ด อิอิ